Mutyzm psychogenny

stk32518aogMutyzm psychogenny, który jest również określany jako mutyzm wybiórczy, jest mutyzmem bez żadnej widocznej przyczyny fizycznej.

Co to jest mutyzm psychogenny?



Mutyzm może być spowodowany wieloma stanami, w tym głuchotą, opóźnieniem mowy i niepełnosprawnością rozwojową. Ale mutyzm psychogenny pojawia się, gdy ktoś - zwykle dziecko - zdolne do mówienia przestaje mówić. Dziecko, które spotyka nieznajomego i nie odpowiada na pytania, przejawia moment psychogennego mutyzmu. Jednak, gdy mutyzm trwa dłużej niż krótkie okresy, może zahamować komunikację i może wymagać leczenia. W większości przypadków mutyzm występuje tylko w określonych kontekstach, takich jak szkoła lub duże grupy. Rzadko występuje mutyzm we wszystkich kontekstach.

Chociaż może się wydawać, że osoba z mutyzmem psychogennym po prostu odmawia mówienia, w rzeczywistości czuje się fizycznie niezdolna do mówienia, a zmuszanie tej osoby do mówienia jest mało prawdopodobne. Niektóre z przyczyn mutyzmu psychogennego mogą być ogólne niepokój lub w przeszłości uraz . Na przykład dziecko, które uczy się mówić, może przestać mówić, jeśli jest molestowane lub zastraszane.



Leczenie mutyzmu psychogennego

Leczenie zwykle koncentruje się na odkrywaniu i zwalczaniu podstawowej przyczyny mutyzmu. Leczenie terapeutów a lekarze powinni wykluczyć inne przyczyny, takie jak ból gardła, urazy, problemy ze słuchem lub opóźnienia rozwojowe. Psychoterapia w celu rozwiązania podstawowych warunków lub stresory jest często pomocna. W niektórych przypadkach leki przeciwlękowe przepisane przez psychiatrę lub lekarza są stosowane jako część leczenia mutyzmu psychogennego.



Rodzice dzieci z mutyzmem psychogennym mogą być zmuszeni do wprowadzenia zmian w stylu życia, takich jak przeniesienie dziecka do innej szkoły lub wymyślenie alternatywnych sposobów komunikacji z dzieckiem. Naciskanie na kogoś z mutyzmem psychogennym, aby mówił przy użyciu kary i innych taktyk przymusu, może zwiększyć niepokój i spowodować, że mutyzm będzie trwał dłużej. Terapia rodzinna może pomóc rodzicom i dzieciom radzić sobie z mutyzmem psychogennym i postępować naprzód.

Bibliografia:

  1. A.D.A.M. Redakcja. (11 lutego 2012). Mutyzm wybiórczy. Mutyzm wybiórczy. Pobrane z http://www.ncbi.nlm.nih.gov/pubmedhealth/PMH0002513/
  2. Mutyzm wybiórczy. (b.d.) American Speech-Language-Hearing Association. Pobrane z http://www.asha.org/public/speech/disorders/selectivemutism.htm
  • Yvette S.

    28 marca 2019 o godzinie 17:00

    Cześć, właśnie zastanawiam się, czy mutyzm pojawia się po urazie, czy byłby to obszar mózgu Broki, który zostałby dotknięty ??? Dziękuję Ci bardzo. Yvette

  • Susan S.

    9 września 2019 o godzinie 2:31



    Jak długo po urazie dziecko będzie gotowe, aby znowu zacząć mówić

  • Ruth G.

    8 października 2019 o godzinie 3:42

    Dziecko może nie zacząć mówić przez długi czas lub przejawiać innych objawów traumy, jeśli trauma, która spowodowała bunt, nie zostanie wyjaśniona, a zapewnienie dziecku bezpiecznego miejsca do rozmowy w swoim czasie o tym, co się stało, umożliwi mu wyleczenie, również stałe, godne zaufania środowisko zapewni pełne przywrócenie. Dotyczy to oczywiście każdego, kto doznał traumy

  • Lwica

    6 listopada 2019 o godz. 5:37

    Moja córka ma mutyzm wybiórczy i staram się ją uczyć w domu (to jest jej życzenie), ale nie chce o tym mówić. Jak mamy zdiagnozować SM?

  • Arely

    27 kwietnia 2020 o 17:02



    Chciałem wiedzieć, czy można się rozwinąć po tak traumatycznym zdarzeniu, podobnym do strzelaniny i PTSD. Jak długo to potrwa i jaki będzie proces, w którym będą znowu powoli rozmawiać, jeśli może to potrwać lata.

  • Kashfia

    7 czerwca 2020 o 18:05

    Czy ludzie milczą z powodu obecnego szoku? Jeśli odpowiedź brzmi tak, czy jest to tymczasowe czy trwałe?

  • Pielęgniarka

    31 sierpnia 2020 o godzinie 2:38

    Miałem traumę po ciąży mojej matki i przez całe dzieciństwo. Moja mama bała się o swoje życie, ponieważ mój tata był poważnie chory psychicznie. Poszedł do szpitala psychiatrycznego, gdy miałem 2 lata i 2 miesiące, i zacząłem dobrze mówić do trzeciego roku. W tym czasie zacząłem mówić pełnymi zdaniami, ale sepleniłem. W końcu w wieku 55 lat zdiagnozowano u mnie złożone PTSD od dzieciństwa.
    Tak więc naprawdę zależy to od poczucia bezpieczeństwa w środowisku, czy i kiedy ma miejsce mówienie.
    Nie dzieje się to z „wyboru”, ale wtedy, gdy układ nerwowy uspokaja się na tyle, aby umożliwić mówienie.